Günəş ağır-ağır qürub edirdi. Sanki göy üzünə qan çilənmişdi. Od parçası kimi torpağın yaralı köksünə tökülmüş xəzəllər də qan rəngində idi. Bərk külək əsirdi. Payız küləyi. Ölümün qəhqəhəsi idi, sanki külək.
Dağ döşündən başlanan meşənin seyrəkliyində, külək əsdikcə budaqları yorğun-yorğun yırğalanan çılpaq ağacın altında bir qoca canavar qulaqlarını şəkləyib oturmuşdu. Ac heyvanın burun pərdələri titrəyirdi. Qan iyi almışdı. Amma iştahası qaçmışdı. Qorxu içində idi. Hardansa uzaqdan gələn qarmaqarışıq və vahiməli səslər heyvanı, sanki tilsimləmişdi.Yerindən tərpənə bilmirdi. Həmin bu qarmaqarışıq və vahiməli səslər getdikcə fəryada çevrilirdi. Canavar, sanki duymuşdu ki, o fəryad kəsilmiş başların, əllərin, ayaqların, diri-diri basdırılmış insanların, üst-üstə yığılmış meyitlərin, çürüyən cəsədlərin fəryadları, ruhların fəryadı, küləyin, torpağın fəryadıdır!
Yandırılmış evlərin divarlarından qara tüstü qalxırdı havaya. Yandırılmış evlərin başına dolanaraq üsyan edən, narahat ruhların göyə açılmış əlləri kimi ta Allaha doğru uzanırdı qara tüstü, sonra göyün yaxasından bərk-bərk yapışıb, buluda çevrilirdi, sonra ağlayırdı, ağlayırdı….. Yazının ardını oxu »
Ən son şərhlər